De maagdenvlucht van een student

 

Het weekeinde is net voorbij en alweer een maandag. Voor sommige mensen is de maandag de minst prettige dag van de week. Je weet wel, weer een hele week voor de boeg, hoe kom ik die nu weer door. “Mijn” studenten beginnen iedere week weer met veel enthousiasme, wat zal deze week weer brengen en wat gaan we weer meemaken wat weer nieuw is. Hoe gaan we de nieuwe dingen die we de komende dagen gaan meemaken oplossen. De komende week is een week is een week met weinig dagen in de praktijk, helaas. Eén dag op school, één dag schieten en AZ-trainen en ook nog een dag vrij om de overuren van de afgelopen weken te compenseren. Alleen maandag en donderdag in de praktijk. Dus maandag enthousiast beginnen.

Nadat we de grote ANPR-actie van afgelopen vrijdag bij de Maastunnel hebben nagesproken en schriftelijk hebben afgehandeld, hebben we het programma voor vandaag besproken. Buiten is het koud, rond het vriespunt, dus een verkeerscontrole willen we bestuurders van de auto’s en onszelf niet aandoen.

Eerst gaan we naar Rozenburg. We hebben vorige week een winkeldief aangehouden en daarvoor moet bij de winkelier nog een handtekening worden opgehaald. We komen er niet zoveel in Rozenburg, misschien wel te weinig, dus nadat we de handtekening hebben opgehaald surveilleren we ook nog door de straten van deze deelgemeente van Rotterdam. De 1004, de eenheid die in Rozenburg surveilleert, wordt regelmatig ingezet in Hoogvliet, daar is het wat drukker en de eenheid die daar surveilleert wordt ook ingezet in de naburige gemeente Albrandswaard, dat zijn de dorpen Poortugaal en Rhoon, en is dus nogal eens bezig. Door onze zichtbare aanwezigheid in Rozenburg wordt het veiligheidsgevoel van de burger daar ook vergroot.

Terwijl de tosti’s in het tostiapparaat zitten vraagt d meldkamer of er eenheden beschikbaar zijn om kruisingen af te zetten voor een spoedtransport. De tosti’s worden even vergeten en we spoeden ons naar een kruising. Het verkeer regelen staat namelijk ook in de leerdoelen van de studenten. Het duurt nog een klein kwartiertje voordat het spoedtransport passeert. Het regelen blijft beperkt tot  het tegenhouden van het verkeer. Het passeren duurt slechts een paar seconden, maar als de ongeduldige bestuurders zien dat de ambulance, voorafgegaan door een politieauto van de verkeerspolitie, met hoge snelheid onderweg is naar een ziekenhuis, komt ook bij deze mensen het begrip voor deze situatie naar boven.

Onderweg terug naar Rotterdam Zuid horen we een melding dat er iemand onwel is op een parkeerplaats langs de snelweg A15 ter hoogte van afslag Charlois. De 1004 krijgt de melding, maar zoals ik net al heb laten weten, deze eenheid moet uit Rozenburg komen. Omdat we er toch langs komen laten we ons door de meldkamer koppelen. Als we de parkeerplaats oprijden zien we de ambulance al staan. De man voelde zich al enige dagen niet lekker en kreeg nu tijdens het rijden een beklemmend gevoel op zijn borst. De ambulance neemt hem voor controle mee naar een ziekenhuis.

Nadat we onze weg vervolgen horen we dat de traumaheli onderweg is naar de Groene Kruisweg omdat zij daar een andere ambulance gaan helpen. Omdat de helikopter altijd door politiepersoneel beveiligd moet worden, besluit ik om die taak van de gestuurde eenheid over te  nemen. Als we aankomen zien we de helikopter net wegzakken achter de bomen. Er stond al een politieauto te wachten om de chirurg uit de helikopter het laatste stuk verder te brengen. Nadat ik twee studenten heb afgezet om bij de piloot de helikopter te beveiligen, heb ik de broeder uit de helikopter het laatste stuk verder gebracht. Als de traumaheli is geland dan trekt dat altijd veel publiek. Omstanders nemen foto’s en willen even in de helikopter kijken. De piloot staat constant in contact met de chirurg en de broeder. Op een gegeven moment komt de piloot naar me toe en zegt dat er wel iemand mee kan vliegen naar het ziekenhuis. De chirurg gaat met de ambulance mee, er is dus een plekje over. Het is maar een klein stukje vliegen, maar wel een hele belevenis. Ik sta daar met drie studenten en wil graag zelf instappen. Ik heb al vaker gevlogen, ook in helikopters. Dit is echter iets wat je dan niet zelf gaat doen, deze gebeurtenis laat je meemaken door één van je studenten.

Eén van de studenten heeft in militaire dienst gezeten en heeft ook al eens in helikopters meegevlogen. De tweede student vindt het een beetje eng. De derde heeft nog nooit gevlogen, ook niet om met vakantie te gaan. Er wordt besloten dat deze laatste in mag stappen. Na een kort overleg met de chef van dienst, krijgt de student een korte instructie van de piloot. Naar het ziekenhuis is slechts een paar minuutjes, later hoor ik van de student dat de piloot is omgevlogen. In plaats van twee minuten heeft hij er zeker zes of zeven minuten over gedaan. De student heeft zijn maagdenvlucht gehad. Heeft ook hij iets om over te praten tijdens de terugkomdag op school.

Een dag bij de politie is nooit hetzelfde, dat is één van de redenen waarom wij deze baan hebben gekozen.

Ik heb foto’s genomen en een filmpje gemaakt. Uiteraard heb ik foto’s op Twitter geplaatst (https://twitter.com/J_Waasdorp). Kijk bij mijn tweets van 18 februari.