Ringo, de redder in nood.

Dit  verhaal gaat over Ringo, een gewaardeerde collega van de gemeentepolitie Spijkenisse, die door zijn aanwezigheid alleen al, maar soms ook door zijn optreden, een aantal keer mijn hachje heeft gered. Ik heb regelmatig de hulp van Ringo en zijn maat ingeroepen. Soms was het slechts nodig dat Ringo uit zijn auto kwam, soms moest hij ook nog eens laten horen dat hij er was en als het echt niet anders kon dan hield Ringo zich niet in en ging hij er op los. Bleef dan maar uit zijn buurt. Als hij je te pakken had was het heel soms niet nodig dat je naar de eerste hulp post van het Ruwaard van Putten ziekenhuis ging. Meestal belandde je wel bij deze hulpverleners, die dan je wonden deskundig behandelden.

Ringo was één van de twee honden van de hondenbrigade van de gemeentepolitie Spijkenisse. Ieder weekeinde had één van deze honden, uiteraard samen met zijn baas, nachtdienst. Als er niets aan de  hand was, was Ringo een lieve hond. Hij was tijdens de nachtdienst regelmatig in het bureau te vinden, waar hij tussen de collega’s in lag. De collega’s aan een bakkie bruin en Ringo bij zijn bak met water. Heel lief. Van een hond, ook een politiehond, is het bekend dat als hij moet gaan optreden niet het verschil ziet tussen een broek van een politie-uniform of de spijkerbroek van een boef. Hij zal dan, mede gedreven door de nodige adrenaline, het eerste pakken wat hij kan en niet meer loslaten tot zijn baas het zegt. Het blijft dus altijd uitkijken.

Deze nacht had ik samen met vijf andere collega’s van mijn ploeg en Ringo met zijn baas dienst. Om de kortste weg te garanderen van het politiebureau naar het centrum en discotheek Yland haalden we steevast alle Amsterdammers, die altijd al in de weg staan, maar die ook de fietspaden naar het centrum afsluiten, weg. Hierdoor was het niet nodig om bij een ernstige melding om te rijden.

Deze nacht kwam er rond twee uur een telefoontje binnen bij het politiebureau in Spijkenisse. De collega die dit telefoontje aannam begreep direct al dat het bij de disco alweer mis was. De jongelui die uiteraard weer veel te diep in het glas hadden gekeken en daardoor iedere vorm van begrip voor elkaar kwijt waren geraakt, waren weer eens massaal slaags met elkaar geraakt. Nu is het kennelijk een gewoonte om zodra de politie komt om de vechtende sukkels uit elkaar te halen, deze dan maar gezamenlijk aan te vallen, gingen wij met al het beschikbare personeel naar de disco. Ringo en zijn baas waren er ook bij. Uiteraard niet om te dansen, maar om op te treden.

Op de parkeerplaats, die ruim een meter lager licht dan de omliggende weg, waren inderdaad jongeren aan het vechten. Alles bij elkaar zeker een stuk of twintig. Aangezien wij met maar vijf dienders waren, er blijft er altijd één op het bureau, kwam werd Ringo direct uit zijn hok gehaald. Direct ging Ringo, gespannen als hij was, hard te blaffen. Hij stond dicht bij mij en dan ben je altijd extra alert. De jonge vechtersbazen schoten, toen zij Ringo hoorden, direct alle kanten op. Als een dergelijke vechtpartij over is en er geen gewonden blijven liggen, zijn wij over het algemeen snel weer weg. Nu leven er echter enkele jongeren achter die het nodig vonden om vanaf het hoger gelegen wegdek tegen ons te schreeuwen. Ik ga de nodige krachttermen die zij daarbij gebruikte niet aan het papier toe vertrouwen. Toen ik op ongeveer twee meter afstand van het hogere wegdek stond, zag ik één van de schreeuwende klungels aan komen rennen. Ik zag dat hij met zijn rechterbeen vooruit in mijn richting sprong. Ik kon nog net weg draaien waardoor hij slechts mijn schouder raakte, waarna hij keihard wegrende. Omdat ik dit niet op mij kon laten zitten, zette ik direct de achtervolging in. Nadat ik ongeveer vijftig meter achter de heldhaftige schopper aan had gerend hoorde ik achter het lichte voetgetrappel van Ringo. Direct schoot door mijn hoofd: als Ringo zich nu maar niet vergist!!!!!!!!!

Kennelijk had Ringo door dat ik één  van de mannen was waarmee hij zojuist een bakkie koffie had gedronken. Door een enthousiaste Ringo werd in ingehaald. Voor mij zag ik hoe een goed afgerichte politiehond een wegrennende verdachte aanhoudt. Ik zag Ringo springen en zijn tanden in het rechter dijbeen van de schopper zette. Toen de  verdachte op de grond viel, liet Ringo netjes los. Ik kon hierna mijn handboeien om de polsen van de huilende schopper doen. Ook met deze klungel zijn wij langs de spoedeisende hulp van het Ruwaard van Putten ziekenhuis gegaan. Na een aantal hechtingen kon hij in een celletje uithuilen. Toen wij weer op bureau waren heb ik Ringo nog even extra geknuffeld. Hij was weer tot rust gekomen en ik heb wel even laten weten dat wij echte maatjes waren.